Wat als de zoektocht naar je roots niet leidt tot het trauma dat je verwachtte, maar tot een spiegel van jezelf?

“Rot op naar je eigen land!”

De woorden die hem tot op de dag van vandaag achtervolgen als een navelstreng die hem voedt in een interne strijd tussen licht en duisternis.

Een zin. Een tafel, papierwerk, oude boeken uit zijn vaders boekenkast een camera die alles vastlegt en projecteert.

Een zin werd een verhaal, het verhaal een wond over zwart lijden. Een wond die hij dacht te delen met zijn voorouders, met zijn moeder. Hij ging op zoek naar bewijs.
In eerste instantie was Pe mi kumba tetey beri een theatrale audiowandeling door Park Zypendaal. Een reis naar de bron waarin de verbinding tussen Arnhem en Suriname werd hersteld. Een zoektocht naar veerkracht, diep geworteld in de diaspora en gedragen door de stem en herinneringen van Wensley’s moeder.

Maar diezelfde wandeling heeft nu geleid tot een radicale artistieke omslag. De voorstelling transformeert. Tijdens een persoonlijk gesprek met zijn moeder stortte het aangenomen script namelijk in. Waar Wensley zocht naar een gedeeld trauma om zijn eigen pijn te verklaren, sprak zijn moeder juist over een jeugd vol overvloed en verbinding in Suriname. De pijn zat niet in háár verleden, maar in zíj́n ervaringen hier in Nederland.

“Gewapend met zorgvuldig voorbereide vragen over haar verleden in Suriname, hielden haar antwoorden mij een keiharde spiegel voor. Jarenlang nam ik onbewust het standaard culturele script aan van de zwarte geschiedenis als louter lijden. Ik projecteerde die pijn op haar verleden om mijn eigen wond een oorsprong te geven. Maar mijn moeders jeugd bleek er juist een van overvloed, natuur en gemeenschap te zijn. ‘Verwend’, noemt ze het zelf.”

Pe mi kumba tetey beri onthecht zich vanaf nu van het algemene narratief van zwart lijden. Wat in eerste instantie begon als een historische wandeling in het park, is nu een nieuwe, rauwe presentatie geworden over ontleren, projectie en de confrontatie met het Nu.